Tarantino beschuldigd van vriendjespolitiek

Quentin Tarantino wordt beschuldigd van vriendjespolitiek bij het uitdelen van de prijzen tijdens het Filmfestival van Venetië. Enkele vrienden en oude bekenden van de Amerikaanse filmmaker kregen zaterdag de belangrijkste onderscheidingen, waarop zijn onafhankelijkheid als juryvoorzitter in twijfel werd getrokken. Tot zaterdag was er nog geen vuiltje aan de lucht, en werd het festival juist geroemd om de sterke selectie.

Tarantino's ex-vriendin Sofia Coppola ging met de belangrijkste prijs van het festival, de Gouden Leeuw, naar huis voor haar film Somewhere. Alex de la Iglesia, al jarenlang een goede vriend van Tarantino, kreeg twee awards waaronder de Zilveren Beer voor beste regie voor zijn film Road to Nowhere. Tarantino's mentor Monte Hellman ontving een speciale oeuvreprijs die door de jury in het leven was geroepen.

Deze samenloop van omstandigheden is des te opvallender wanneer wordt opgemerkt dat geen enkele van de vele Italiaanse films een belangrijke prijs won. Ook de Aziatische films, die doorgaans wel scoren op het festival, wonnen geen grote prijzen.

De Italiaanse krant Corriere della Sera schreef dat het voorzitterschap van Tarantino wel erg veel weg had van belangenverstrengeling. De krant noemde Somewhere en Road to Nowehere 'best aardige films, maar ook niet meer dan dat'.

De 47-jarige Tarantino stelt dat hij juist niet naar de personen, maar alleen naar de films had gekeken. Daarbij benadrukt hij dat hij, nota bene door Hellman zelf, ooit is gewaarschuwd voor vrienden in een jury. "Toen ik in 1992 met mijn film Reservoir Dogs op het Sundance Film Festival was, vertelde Monte mij al dat een vriend in de jury je grootste vijand is. Die durft namelijk nooit voor jouw film te kiezen. Ik wilde mij dat niet laten gebeuren", zegt hij op de Amerikaanse filmsite The Hollywood Reporter.

De Italiaanse regisseur Gabriele Salvatores is kort over het vermeende nepotisme van de overigens grotendeels Italiaanse jury. Op de site van het Italiaanse persbureau Ansa zegt hij dat de Italiaanse filmwereld eens moet ophouden met steeds maar weer komedies en neorealistische films maken, en de industrie grondig moet vernieuwen.