Vinnie Jones

Vinne Jones – de naam doet menig Brits voetbalhooligan trillen in zijn gympen. En dat is opmerkelijk, aangezien dat meestal zelf de jongens zijn die de klappen uitdelen.

Vinnie Jones is een Engelse ex-voetballer die ooit nog is uitgekomen voor Wales. Na zijn sportcarrière is Jones de filmbusiness ingegaan. Al tijdens het voetballen was hij met zijn ruige kop en platte Zuid-Engelse accent altijd een prototype rauwdouwer geweest (met menige schorsing op zijn conto), waar hij tijdens zijn filmcarrière gretig gebruik van heeft weten te maken. Dat werd al meteen duidelijk in zijn speelfilmdebuut ‘Lock, Stock, and Two Smoking Barrels’ (1998) van regisseur Guy Ritchie, waarin hij meteen in de openingsscène al in verontrustende slowmotion het hoofd van iemand anders tussen een autodeur tot pulp slaat. Hiermee was ook zijn reputatie als acteur meteen gevestigd.

Jones werd op 5 januari 1965 geboren in Watford. Zijn vader was jachtopziener, wat hem waarschijnlijk zijn voorliefde voor jagen heeft meegegeven: ook vandaag de dag is Jones nog een fervent voorstander van de rechten van Engelsen om te mogen jagen, waaronder ook de beruchte vossenjacht. In 1984 begon Jones zijn carrière als professioneel voetballer, bij Wealdstone FC, in de Alliance Premier League. Omdat het voetballen voor hem toen nog geen vetpot was, kluste hij ook bij als simpele draagjongen in de bouw. In 1986 speelde hij, bij wijze van uitwisseling, mee met de Zweedse club IFK Holmsund, en won daar dat jaar de beker. Dat deed zijn carrière zeker goed, want later dat jaar mocht hij bij Wimbledon komen spelen, voor een jaarsalaris van 10.000 Pond. Daar was hij lid van het “Crazy Gang” team dat in 1988 de FA Cup won, tot dat moment de grootste prestatie uit de geschiedenis van de club. Later speelde hij voor Leeds United, Sheffield United, en Chelsea, maar in 1992 keerde hij toch weer terug naar zijn oude liefde Wimbledon. Hij speelde meer dan 250 wedstrijden voor de Dons, en was nog kort actief als speler/coach van de Queens Park Rangers FC van Londen. Toen hij hier werd gepasseerd voor de post van manager, kondigde hij zijn pensioen aan.

Tijdens zijn voetbalcarrière stond Jones bekend als een keiharde speler. Hij werd tijdens zijn loopbaan maarliefst 12 keer geschorst (alleen Roy Keane staat boven hem met 13 schorsingen), en bezit nog altijd het record van snelste schorsing in de Britse voetbalgeschiedenis, toen hij al na 3 seconden het veld af werd gestuurd. Ook is het Vinnie Jones geweest die het veelbesproken incident veroorzaakte waarbij hij tegenspeler Paul Gascoigne afleidde door hem bij de teelballen te vatten. In een latere match beëindigde hij zelfs vroegtijdig de voetbalcarrière van tegenspeler Gary Stevens van de Tottenham Hotspurs met een zeer gemene tackle. Maar gedurende zijn tijd bij Leeds liet hij zien dat hij ook succesvol kon zijn als hij “fair” speelde: hij kreeg gedurende het gehele seizoen maar drie gele kaarten.

In 1998 bracht Jones zijn autobiografie uit, die hij later dat jaar nog herzag om zijn ervaringen bij de opnames van ‘Lock, Stock, and Two Smoking Barrels’ erin te verwerken. Hoewel zijn filmdoorbraak “Lock, Stock” waarschijnlijk te danken was aan zijn herkenbare gedrag, heeft Jones in latere films laten zien dat hij ook wel degelijk kan acteren. Zo kreeg hij in 1997 de Satellite Award voor Persoonlijkheid van het Jaar van het Satellite TV Europe Magazine. In 1998 kreeg hij de Odeon Audience Award voor Beste Acteur voor ‘Lock, Stock, and Two Smoking Barrels’, alsmede de prijs voor Grootste Nieuwe Talent van de Britse Sir James Carreras Variety Club. In 1999 kreeg hij van het toonaangevende Engelse filmblad Empire de prijs voor Beste Debuut voor die film. Maar ook voor andere acteerprestaties ontving Jones alle lof: in 2002 kreeg hij de award voor Beste Acteur in een Bijrol voor ‘Night at the Golden Eagle’ op het Filmfestival van New York, en in 2005 kreeg hij de prijs voor Beste Nieuwkomer voor ‘Slipstream’ op het Lodon Sci-Fi- Film Festival.