Quentin Tarantino

Quentin Tarantino werd geboren in 1963 in Knoxville, Tennessee. Zijn moeder was toen 16 en zag al snel in dat haar huwelijk een mislukking was. Ze liet haar man achter en vertrok met haar zoon naar Los Angeles, waar ze hertrouwde met de muzikant Kurt Zastoupil.

Tarantino's jeugd zit vol met films. Zijn moeder nam hem mee naar de lokale theaters (waar hij bijv. op 8-jarige leeftijd al "Carnal Knowledge" zag) en bij bezoekjes aan zijn grootouders, die illegale drank vervoerden, werd hij vaak in de plaatselijke drive-in bioscoop geparkeerd. Gezeten op de grond met een speaker in de hand bekeek hij daar eindeloos doorlopende voorstellingen met motorfilms. Op de lagere school zat het Quentin niet mee. In een interview zegt hij hierover:"I was, like, the dumb kid who couldn't keep up with the class". Hij kon niet spellen, hij was slecht in rekenen en hij kon geen klok kijken.

Om aan de schoolwereld te ontvluchten keek Quentin, behalve naar (B-)films, zeer veel naar de tv. Met name de series uit de jaren zeventig hadden daarbij zijn voorkeur. Op deze wijze vormde hij een denkraam waarin popcultuur de drijvende kracht werd.
Op de middelbare school bleek echter dat er met Tarantino's IQ niets mis was. Integendeel, bij verschillende tests scoorde hij hoger dan 150 (hoogbegaafdheid begint bij 130 !!). Dit was overigens nergens terug te vinden in zijn resultaten.
"Around Junior High I decided that I wanted to be a tough guy. Did you ever hear the expression of teachers saying about some kid who starts trouble: someday you're gonna try that on the wrong guy! Well, I wanted to be that wrong guy. I wanted to be the guy that an asshole started a fight with and wished he never did." Vele gevechten en slechte cijfers volgden.

Spijbelen
Tarantino haatte school en het is dan ook niet verbazingwekkend dat hij manieren zocht om er vanaf te komen. Hij spijbelde, beloog zijn moeder en stopte uiteindelijk met school. Toen hij zeventien was begon hij aan een bonte verzameling baantjes om op die manier zijn ultieme droom te kunnen bekostigen: acteur worden.

Hij deed een cursus acteren in Toluca Lake en loog zich vervolgens de filmwereld binnen. Tijdens audities gaf hij valse cv's op. Zo had hij bijvoorbeeld "King Lear" van Jean Luc Godard gezien: "I was thinking, Oh, that's great, because that would look really impressive on my resumé, but no one will have ever fuckin' seen it. So I put it on." De truc werkte, en hij werkt nog steeds, want in talloze publicities is nog altijd te lezen dat Tarantino in "King Lear" heeft gespeeld. Een soortgelijke grap haalde hij overigens uit met "Dawn of the Dead": "There was a biker that looked a little bit like me, so I said it was me."

Ondertussen werkte Tarantino in een videoshop ("Video Archives") in Manhattan Beach, met een aantal andere filmfans, onder wie Roger Avery, voor wie hij later "Killing Zoë" zou produceren. Tijdens zijn periode in de Video Archives bestudeerde hij niet alleen talloze titels maar begon ook te schrijven omdat hij materiaal nodig had voor zijn acteerlessen. Daarbij kopieerde hij scenes die hij zich herinnerde uit allerlei films en vulde de lege ruimtes daartussenin zelf aan. Hij beschouwde zichzelf overigens niet als een schrijver: hij schreef slechts om te kunnen acteren.

Kennismaking met het systeem
In 1987 beëindigde hij het script voor "True Romance". Hij probeerde dit script de volgende 3 jaren samen met zijn vriend Roger Avery te slijten en op die manier leerde hij het systeem van Hollywood kennen. Producenten beloofden gouden bergen, maar Avery en Tarantino bleven wachten.

Hun eisen, Tarantino zou de regie doen, Avery de produktie, bleken niet overeen te komen met de op profijt gerichte beginselen van de managers in Hollywood. Tarantino werd dan ook vanwege geldproblemen gedwongen het script te verkopen. waarna het uiteindelijk verfilmd werd door regisseur Tony Scott.
Tarantino had zijn les echter nog niet geleerd, want ook zijn tweede script "Natural Born Killers", geschreven in 1990, werd uit zijn handen gerukt en door Oliver Stone tot een compleet andere, zwaar moraliserende film omgesmolten. Met het geld voor "True Romance"(50.000 dollar) begon hij echter te schrijven aan zijn derde script en dit keer zou het goed gaan...

Reservoir Dogs
"Reservoir Dogs" (1992), een verhaal over de voorbereidingen en de nasleep van een mislukte overval op een diamanthandel, trok de aandacht van de gerenomeerde acteur Harvey Keitel. Toen die eenmaal besloot om mee te doen, gaf Live-Entermaint de benodigde financiële ondersteuning (1.5 miljoen dollar) en mocht Quentin eindelijk in de regie-stoel gaan zitten. De rest is geschiedenis. De film maakte een triomftocht langs filmhuizen en festivals, en liet het alternatieve publiek kwijlend happen in onderwerpen die het lang versmaad en gehoond had: keihard geweld en schaamteloze pulp. Uitgebracht in het juiste tijdvak sloot de film naadloos aan bij de zogenaamde maar niet werkelijk bestaande stroming "Nouvelle Violence" en daardoor kreeg hij nog meer aanzien. De bladen stonden vol en Tarantino, die de media met zijn nonchalante uiterlijk en zijn kwajongensachtige provocerende uitspraken geschikt wist te bespelen, was een held. Ook in Cannes had de film veel succes, maar won niet de "Gouden Palm". Dit ontlokte aan Tarantino de volgende uitspraak: "Next time I'm here, I'll win that thing." Hij zou zijn uitspraak waarmaken.

Pulp Fiction
Vanuit Cannes reisde hij naar Amsterdam, waar hij enkele maanden bleef wonen. Op een hotelkamer en in de hasj-bar Betty Boop schreef hij zijn volgende script "Pulp Fiction", drie onafhankelijke misdaadverhalen, die toch met elkaar in verband blijken te staan. Enkele van zijn ervaringen met de Nederlandse (en Franse) cultuur verwerkte hij in opmerkelijke dialogen die net als in "Reservoir Dogs" een sterk sfeerbepalende element vormen. "Pulp Fiction" werd gefinancierd door Danny DeVito's filmmaatschappij Jersey Films en zou oorspronkelijk uitgebracht worden door Tristar. Toen die firma afhaakte nam Miramax het over en tegen de tijd dat Tarantino begon te casten stond half Hollywood te popelen voor een rol in zijn film. Uma Thurman kreeg voorrang op Meg Ryan en Holly Hunter, John Travolta won het van Daniël Day Lewis en maakte met de rol van Vincent Vega zijn grote comeback. Vanzelfsprekend waren oude getrouwen als Harvey Keitel en Tim Roth weer van de partij.

Ondanks de hoge verwachtingen die na "Reservoir Dogs" waren gerezen, wist "Pulp Fiction" opnieuw vriend en vijand te verrassen. Zelfs Cannes ging dit keer overstag en kende de film, vóór de gedoodverfde winnaar "Trois Couleurs: Rouge" van Krzysztof Kieslowski de Gouden Palm toe. De boe-roepers in het publiek werden door Tarantino op "de vinger" getracteerd. Een Oscarnominatie voor beste film kon helaas niet verzilverd worden (vanwege "Forrest Gump"), maar ook hier waren er prijzen, en wel voor het beste originele script.

Na "Pulp Fiction" produceerde Tarantino de film "Desperado", een remake die Robert Rodriguez van zijn no-budget-movie "El Mariachi" mocht maken. Ook speelde Quentin hierin een kleine rol. Vervolgens ging hij weer op de regisseursstoel zitten voor één van de vier delen uit "Four Rooms", een episodenfilm die hij samen met zijn vrienden Allison Anders (Gas, Food and Lodging), Alexandre Rockwell (In the Soup) en Robert Rodriguez realiseerde. In 1997 kwam zijn derde grote film uit: "Jackie Brown". Deze werd echter door de critici veel minder goed ontvangen dan verwacht. Toch sleepte deze film, mede door het sublieme spel van met name Samuel L.Jackson, Pam Grier en Robert Forster, vele prijzen weg op filmfestivals over de gehele wereld.

Na een (rust-)periode van zes jaar waarin Quentin Tarantino betrekkelijk weinig uitvoerde op filmgebied verschijnt dan in het najaar van 2003 eindelijk zijn langverwachte nieuwste film: "Kill Bill". Hiervoor nam hij weer alle touwtjes in handen: script, productie en regie. Ook de cast mag er zijn. Oude bekenden als Uma Thurman en Michael Madsen, maar ook gelauwerde sterren als David Carradine, Daryl Hannah en Lucy Liu spelen een rol in "Kill Bill".