Nicolas Cage

Dat Nicholas Kim Coppola een zwak heeft voor stripboeken en alles wat daarbij komt kijken, blijkt uit zijn keuze voor de toneelnaam 'Nicolas Cage'. Deze naam heeft hij ontleend aan het stripfiguur Luke Cage. Door de bekendheid van zijn oom, de gerenommeerde regisseur Francis Ford Coppola, achtte Nicolas het verstandig om reeds in de beginfase van zijn carrière een toneelnaam aan te nemen.

Dit zou de druk van de ketel halen wat betreft de verwachtingen omtrent zijn acteerprestaties. Tevens wilde hij kunnen bewijzen dat hij uitstekend in staat was de top op eigen krachten te bereiken. Bij die top is hij inmiddels aangekomen, maar zijn oom had hij toch nog wel nodig.

Als jongen wist Nicolas na het zien van James Dean in "East of Eden" zeker dat hij acteur wilde worden. Hij was vijftien en schreef zich in bij het American Conservatory Theater in San Francisco. Na één seizoen gaf hij er echter al de brui aan. Hij bemachtigde een klein rolletje in "Fast Times at Ridgemont High", maar werd er bijna helemaal uitgesneden.

Hevig teleurgesteld zag hij in het verkopen van popcorn in het Fairfax theater zijn enige redding om de weg naar het grote succes te vinden. Zijn oom kwam hem echter redden en bood hem een rol aan in "Rumblefish". Vanuit daar kwam hij aan een rol in de film "Valley Girl", die het begin van zijn carrière vestigde. Hij schitterde in "Peggy Sue Got Married", in "Raising Arizona" van de Coen Brothers, en in "Wild at Heart" van David Lynch.

Aan het begin van zijn carrière wisselde Cage zijn rollen nog af. Hij kon grappig zijn, zoals in "Honeymoon in Vegas", of tragisch, zoals in "Leaving Las Vegas", waarvoor hij zowaar een Oscar kreeg. Het leek er op dat Cage het succes van "Leaving Las Vegas" zou doorzetten met meer dramatische rollen maar het tegendeel bleek het geval.
Cage begon aan een reeks van actiefilms waarvan "The Rock" de eerste was. Oorspronkelijk zou hij slechts een reeks van drie actiefilms maken, na "The Rock" zouden dat "Con Air" en "Face/Off" zijn. Met "Snake Eyes", en "Gone in Sixty Seconds" bleef hij echter in de actie/thrillerhoek.

De drama´s schoof hij echter niet meteen opzij. Zo was hij tegenover Meg Ryan te zien in "City of Angels" en tegenover zijn ex-vrouw Patricia Arquette in "Bringing out the Dead". In "Captain Correli´s Mandoline" mocht hij aantreden tegenover een andere schoonheid, namelijk Penelope Cruz. In 2002 maakte Cage het oorlogsdrama "Windtalkers" met regisseur John Woo, met wie eerder ook samenwerkte in "Face/Off". Vervolgens speelde Cage mee in de nieuwe film van Ridley Scott genaamd "Matchstick Men".

In 2004 leverde Cage het eerste deel af van wat zin grote actiefranchise zou worden:"National Treasure". Ook al werd de film door critici neergezet als een goedkope mix van Indiana Jones met Da Vinc Codoe-held Robert Langdon, de film werd een groot succes in de VS, net als het vervolg uit 2007.

Rond 2007 was er van Cage zijn reputatie als karakteracteur-met-een-randje uit de jaren negentig vrijwel niks meer over door films als de stripverfilming 'Ghost Rider' en de weinig succesvolle actiefilm 'Next'. Een overbodige remake van de horrorklassieker 'The Wicker Man' werd echter met afstand het dieptepunt in de carrière van Cage.

In 2009 gloorde er weer een beetje hoop voor de carrière van Cage door het succes van de film 'Knwing'. Ook al werd deze film net zoals vrijwel alle andere films die de acteur met het hoge voorhoofd de voorgaande jaren afleverde genadeloos afgefikt door de Amerikaanse critici, toch werd de film een succes in de Amerikaans bioscopen.