Marco Borsato

Marco Borsato is een Nederlandse zanger van Italiaanse komaf die midden jaren ’90 de overstap maakte van Italiaanse covers naar Nederlandstalige pop. Dit deed zijn populariteit tot (voor Nederlandstalige zangers) ongekende hoogte stijgen, en betekende een enorme opwaardering van het Nederlandse lied als geheel.

Geboren in Alkmaar als zoon van de Italiaanse muzikant Roberto Borsato en de Nederlandse verpleegster Mary de Graaf, verhuisde het gezin al snel naar Italië. Vader Borsato runde een restaurant aan het Gardameer, waarbij de familie regelmatig werd geacht bij te springen. Als Marco’s ouders scheiden gaat hij met zijn moeder, broer en zus terug naar Nederland. Omdat Marco zijn vader achterna wil, en zijn eigen restaurant wil beginnen, gaat hij ij Amsterdam naar brood- en banketbakkers vakschool. Hij heeft dan nog totaal geen muzikale ambities. Na de opleiding moet hij in militaire dienst. Bij het afscheidslied ‘My Way’ is hij echter de enige in de lichting met een enigszins toonvaste stem, en hij krijgt de smaak van het zingen te pakken. Na zijn diensttijd helpt hij overdag zijn moeder in haar bruidszaak De Witte Markies, en werkt hij ’s avonds in de horeca.

Vanaf 1989 gaat hij steeds vaker optreden als zanger. Hij neemt zangles, en doet mee aan een talentenjacht in Den Helder. Hij valt positief op en wordt steeds vaker gevraagd voor optredens tijdens de welbekende Feesten en Partijen™, en in café’s, buurthuizen, en bejaardencentra. Sophie de Graaf is organisatrice van talentenjachten en hoort Marco op een avond zingen tijdens de bruidsshow waarmee De Witte Markies door het land trekt. Ze brengt hem in contact met haar man Tom de Graaf, die de zangleraar is van o.a. Gerard Joling en Karin Bloemen. Hij neemt het jonge talent onder zijn hoede. Later dat jaar is De Graaf met Borsato in een muziekwinkel een aantal voorgespeelde orkestbanden aan het kopen. De eigenaar van de winkel, Jan Kannegieter, weet dat er nog een plekje vrij is in de voorronde van de Soundmixshow in het plaatselijke theater, omdat er iemand is uitgevallen. Marco neemt de plek in en wint, nota bene met zijn haastig in elkaar gezette optreden en imitatie van ‘At This Moment’ van Billy Vera. Daarmee kwalificeert hij zich voor de finale op televisie.

Die finale vindt pas een jaar later plaats omdat het programma aan een ander tv-station wordt verkocht. Borsato, tot die tijd werkzaam in de bouw, bij zijn moeder in de bruidszaak, en als kok, doet mee aan de finale met ‘At This Moment’ en wint. Dat betekent zijn definitieve doorbraak. Polydor biedt hem een contract aan voor de single van ‘At This Moment’; op de B-kant zet Marco de Italiaanse vertaling (‘Emozione’) die hij samen met zijn neef heeft gemaakt.

Jan Kannegieter ziet de bui al hangen en richt een boekingskantoor op om de belangen van Marco te behartigen. De single haalt de top 5 en Marco treedt bijna elke avond wel ergens op – discotheken, bedrijfsfeesten, en openingen van winkels. In augustus 1990 verschijnt de CD ‘Emozioni’, een langspeler met Italiaanstalig materiaal. In 1991 komt zijn tweede single ‘Una Donna Così’ uit, maar de plaat doet weinig in de vaderlandse hitlijsten. Velen schrijven dit toe aan het feit dat het Italiaanse nummer weinig op de radio wordt gedraaid.

In datzelfde jaar gaat Marco eindelijk overstag wat betreft zijn uiterlijk: op aandringen van zijn vrienden, collega’s en de platenmaatschappij verandert hij zijn imago van ietwat foute Italiaan met zwarte hoed en snor naar vlotte Hollandse jongen met spijkerbroek en (col)trui. Hoewel zij hem ook aanraden eens iets in het Nederlands te gaan zingen slaat hij dit advies vooralsnog in de wind, aangezien hij het Nederlandse repertoire van zijn collega’s toch vooral associeert met smartlappen.

Als in 1992 zijn derde album, ‘Giorno per Giorno’, zonder enig noemenswaardig resultaat binnen enkele weken alweer in de budget-bakken ligt lijkt Borsato’s carrière zo goed als afgelopen. Het is duidelijk dat er een fikse trendbreuk plaats moet vinden. Polydor wil alleen met hem verder als hij zich onderwerpt aan hun marketingplan, met artiest- en repertoiremanager Jan Tekstra aan het hoofd. Het jaar daarop, na een lange periode van bezinning en heroriëntatie, laat Marco zijn gebit bijwerken en zijn oren recht zetten. Ook volgt hij ritmiek- en bewegingslessen om zijn podiumact naar een hoger plan te tillen. Ondertussen werken Jan Tekstra, Han Kooreneef, Leo Driessen en het aanstormende componeertalent John Ewbank (tot dan toe vooral bekend van de hit ‘Kon ik maar even bij je zijn’ van Gordon) aan het repertoire van Borsato. Dit bestaat voornamelijk uit Nederlandstalige bewerkingen van Italiaanse popsongs.

In juli 1994 verschijnt het nummer ‘De Meeste Dromen Zijn Bedrog’ op single. Het is een vrolijk meezingliedje dat de zeer commerciële house-invloeden niet schuwt. De behoudende Borsato vindt het zelf een afschuwelijk nummer. De radiostations draaien het voornamelijk omdat tekstschrijver Leo Driessen, die dan meewerkt aan het voetbalprogramma Langs de Lijn, een goede vriend van vele radiopresentatoren is. Dit leidt echter wel tot de totaal onverwachte doorbraak van het liedje, dat in de hitparade omhoog schiet en een royale dertien (!) weken op nr. 1 blijft staan.

Na deze doorbraak voor het grote publiek is Marco Borsato een begrip. Hij blijft Nederlandstalige nummers opnemen en weet zich hiermee te vestigen als de absolute nummer één van de Nederlandse artiesten. Hij neemt duetten op met Do, Sita, en Trijntje Oosterhuis. Ook neemt hij een (voor hem zeldzaam) Engels-/Italiaanstalige nummer op met Andrea Bocelli (‘Because We Believe’).

In 2007 wint Borsato de 3FM Awards voor Beste Live Act en Beste Singel voor zijn album ‘Rood’. In oktober van dat jaar maakt hij deel uit van de Friends for war Child in Concert – Borsato is ambassadeur van War Child. Op 20 maart 2008 kondigt de zanger een multimediaal drieluik aan getiteld ‘Wit Licht’, bestaande uit een album, een concertreeks en een film met regisseur Jean van de Velde (‘All Stars’, ‘Lek’, ‘Wild Romance’). Hij speelt in de film een vader die in een Afrikaans land op zoek gaat naar het vriendje van zijn zoon, dat door door rebellen is ontvoerd.

In september 2009 wordt bekend dat zijn artiestenbureau The Entertainment Group, waar hij mede-eigenaar van is, failliet wordt verklaard.