Karin Bloemen

Karin Bloemen studeerde in 1984 af aan de Academie voor Kleinkunst te Amsterdam. In 1983 ontving ze
de Pisuisseprijs, een onderscheiding die wordt uitgereikt aan de leerling met de beste theaterprestatie binnen de academie.

Op 24-jarige leeftijd won Karin de Pall Mall Exportprijs. Deze prijs heeft tot doel de ontwikkeling van jonge artiesten te bevorderen. Een citaat uit het juryrapport: 'De jury is van mening dat Karin's professionele uitstraling, haar dans- en acteertalent en haar bijzondere vocale capaciteiten een unieke combinatie vormen.'

Als zangeres en actrice is Karin bekend geworden door opmerkelijke rollen in musicals, zoals 'De zoon van Louis Davids', 'Had je me maar' en 'Mimi crimi'. Ook speelde ze in Nederlandse speelfilms als 'De ijssalon' en 'Shadowman' en bekende televisieprogramma's als 'De kip en het ei', 'Zeg 't maar' en 'De Vereenigde Algemeene'. Daarnaast presenteerde en zong Karin in haar VARA televisieprogramma 'Bloemen voor' liedjes van bekende Nederlandse tekstschrijvers en componisten.

In het seizoen '86 en '87 maakte Karin deel uit van de bekende en succesvolle theatergroep 'Purper' en speelde ze in het theaterprogramma 'Lulkoek'. In '88 was ze samen met o.a. Adelheid Roosen te zien in het spraakmakende VARA televisieprogramma 'De Nacht'. Ook was zij van 1985 tot en met 1993 wekelijks te beluisteren in het politieke radioprogramma 'Spijkers met koppen'.

In '89 was de tijd rijp voor haar eerste eigen theatershow; Bosje Bloemen was de eerste in een zeer succesvolle reeks van grote personality-shows. Deze eerste show ontving reeds goede kritieken, werd voor televisie bewerkt en in 4 afleveringen uitgezonden. Karin speelde dat jaar tevens een hoofdrol in de musical 'Move'.

In '91 ging haar tweede eigen theatershow 'Karin in Concert' in première, en kreeg zoveel lovende kritieken als in geen tijden in Nederland was voorgekomen. Wegens enorm succes werd deze show in het seizoen '92-93 geprolongeerd. Daarna nam Karin deel aan het 'Purper-gala' en speelde de hoofdrol in een korte televisie-film genaamd 'La Bloemen's Limo'.

Ook het schrijven ging haar goed af. Zo vulde zij een column in "De Krant op Zondag" en schreef zij verhalen. 'Een Schizofreen is Nooit Alleen' was haar eerste boek. Het is een bundeling van een aantal columns en haar bespiegelingen op dagelijkse dingen.

November '93 ging haar derde theatershow 'La Bloemen' in première, met wederom unaniem zeer lovende kritieken. Ook deze show werd een tweede seizoen geprolongeerd.

Karin speelde in de zomermaanden van '95 'La Bloemen in Concert', een compilatieprogramma met al haar succesnummers uit de voorgaande shows.

In september van datzelfde jaar stond Karin met haar La Bloemen Band en Backing Vocals twee maal voor een bomvol Paradiso met een voor iedereen die er bij kon zijn legendarisch concert: 'Everything I always wanted to sing but never dared to...'

Begin '96 maakte ze een twaalftal prime-time zaterdagavond-shows op televisie genaamd 'Een wapen van bloemen', voorafgegaan door een sprankelende kerstshow: 'Kerst à la Bloemen'.

April '96 ging de theatervoorstelling 'La on Tour' in première, de vierde grote theater-personalityshow in de reeks. Deze show was zo enorm groot, dat hij alleen in de allergrootste zalen van Nederland geprogrammeerd kon worden.

Begin '97 maakte ze wederom 8 nieuwe prime-time televisie-shows op de zaterdagavond, onder de naam 'Karin'.

In '97 ontving ze de Annie M.G. Schmidt-Prijs voor het lied 'Geen Kind Meer'. Verder gaf Karin in mei '97 onder begeleiding van Ronald Kool op vleugel een 6-tal intieme late-night-voorstellingen in de Kleine Komedie te Amsterdam onder de titel 'Six Late nights'.

Na de geboorte van haar eerste dochter Iona kwam eindelijk haar eerste studio CD uit, Kameleon genaamd. Ze maakte wederom een grote personality-theatershow onder dezelfde titel, met als uitgangspunt het repertoire van de CD. Ook deze show speelde ze twee seizoenen achter elkaar.

In dezelfde periode werd haar tweede dochter geboren, Eliane, en zoals vrijwel elke moeder met jonge kinderen kan beamen bleek de combinatie werk/privé in deze periode te zwaar.

Ze laste een rustperiode in om weer bij te tanken, maar vanaf februari 2002 was ze weer in het theater te zien met de (uitgestelde) show 'De diva en de divan' met pianist Cor Bakker. Op 27 november 2003 werd de laatste voorstelling gespeeld.