Eddie Murphy

Echte naam: Edward Regan Murphy

Hoewel Eddie Murphy door het leven gaat als een van de meest getalenteerde en succesvolle Hollywoodkomieken, had de zwarte entertainer het in zijn jeugdjaren niet makkelijk. Eddie verloor op prille leeftijd zijn vader en moest samen met zijn moeder zien rond te komen in Brooklyn, New York, niet bepaald een van de meest sprookjesachtige plekjes op de aarde. Humor heeft hem echter doen overleven.

Toen hij pas 15 jaar oud was, zette hij zich aan het schrijven en spreidde hij zijn komisch talent al tentoon voor bezoekers van jeugdcentra en kroegen. Beetje bij beetje lokte de vuilbekkende Murphy volle zalen en kwam hij in de belangstelling van bereidwillige mecenassen als clubeigenaars Robert Wachs en Richard Tienkin, die Eddie voor het eerst een kans gaven in hun trendy bar "The Comic Strip", waar eerder ook Robin Williams en Whoopi Goldberg hun ding hadden mogen doen. De uitbaters waren zo tevreden over de 'spoken word performances' van Murphy dat ze hem introduceerden bij de makers van 'Saturday Night Live', sinds jaar en dag een kweekvijver van komisch talent. Aanvankelijk zou Murphy slechts enkele gastrolletjes in deze immens populaire show krijgen, maar al gauw werden zijn typetjes 'Buckwheat' en 'Gumby' zo populair dat hij in 1975 werd opgenomen in het vaste team van het programma.

Eddie bleef lange tijd zweren bij een tv-carrière, maar toen hem in 1983 de kans werd geboden om aan de zijde van Nick Nolte lekker zichzelf te zijn in '48 Hrs." aarzelde hij geen moment. Het bleek de juiste carrièrestap te zijn. Het film- en humorminnende publiek wist de vuilbekkerijen en fratsen van de vlotte komiek wel te waarderen en stormde massaal richting bioscoopzaal. Nauwelijks een jaar later was hij al terug met "Trading Places", waarin hij met succes in het gelukzalige leventje van Dan Aykroyd stapte, eveneens een talent uit de 'Saturday Night Live' school. Het kon ogenschijnlijk niet meer stuk voor Eddie toen hij een absolute publiekslieveling werd met "Beverly Hills Cop" (1984), een aangename actiekomedie die sindsdien als standaard geldt voor dit populaire genre."

Zijn turbulente levensstijl zorgde er echter voor dat Eddies carrière een aanzienlijke duik nam. Films als "The Golden Child" (1986) en "Coming To America" (1989) waren wel twee vrij goede pogingen, maar misten de charme en inventiviteit van Murphy's prille filmwerk. Toen hij zichzelf hopeloos begon te herhalen in de povere sequel "Another 48 Hours" (1990) en gewoonweg door de mand viel in "Beverly Hills Cop 2" (1987) en het slechte "Vampire in Brooklyn" (1995), leek het spreekwoordelijke vet van Eddies soep. Zonder echt goed te presteren slaagde hij er middels de Jerry Lewis remake "The Nutty Professor" (1996) toch nog in de schade enigszins te beperken en wist hij op zijn minst de kinderen weer op zijn hand te krijgen. Blijkbaar vond de vroeger zo controversiële komiek dat dat zijn nieuwe doelgroep was geworden, want ook in een andere remake, "Dr. Dolittle" (1998), probeerde hij een beetje geforceerd de kleinsten aan het lachen te brengen.

Voor vijfsterrenmateriaal heeft Eddie Murphy tot nog toe nooit kunnen zorgen, maar we moeten eerlijk toegegeven dat we echt in een deuk lagen bij het bekijken van de eersteklas animatiefilm "Shrek" (2001), ironisch genoeg een film waarin zijn elastisch smoelwerk niet in beeld komt. Murphy boert echter goed, ondanks alle tegenwind die hij van zijn criticasters krijgt. In 2001 hoopt hij opnieuw ouderwets te kunnen uithalen met "Dr. Dolittle 2" en "Pluto Nash", een komische scifi film. In tegenstelling tot vroeger maakt Eddie zich wat zijn loopbaan betreft niet veel zorgen meer. De acteur is zijn wilde kroezelharen duidelijk kwijt en heeft naar eigen zeggen genoeg aan zijn lieftallige echtgenote Nicole Mitchell, met wie hij in 1993 in het huwelijk trad en reeds vier kinderen heeft.