David Fincher

David Fincher voelde zich al als kleine knaap aangetrokken tot de filmwereld. Na het zien van "Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back" wist hij het zeker: hij wilde later filmregisseur worden.
Om ervaring op te doen ging hij bijklussen bij een animatiestudio. Daar deed hij uiteindelijk niet veel meer dan sleuren met camera's en statieven, maar het leverde hem op zijn achttiende wel een job op bij Industrial Light and Magic, de droomfabriek van George Lucas en dus, je voelt 'm al komen, het productiehuis van "Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back". Fincher stond vier jaar op de loonlijst van ILM en droeg zo zijn steentje bij aan titels als "Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi" en "Indiana Jones and the Temple of Doom". Hij verliet vervolgens ILM om het zelf te gaan maken als regisseur.

Fincher oefende eerst met reclamespotjes, een voorlichtingsfilmpje voor de American Cancer Federation en videoclips voor artiesten als Madonna, Aerosmith en Paula Abdul, om zich in 1992 aan zijn regiedebuut "Alien 3" te wagen. Een gevaarlijke keuze, zo bleek, want de twee voorgaande delen stonden te boek als genreklassiekers en Fincher leek al op voorhand verloren. Hoewel hij het er volgens ons meer dan behoorlijk vanaf bracht, werd Fincher door het verzamelde filmjournaille met de grond gelijkgemaakt en moest hij terug zijn heil zoeken in de videoclipindustrie.

De teleurstelling deed hem even aan zijn roeping twijfelen, maar in 1995 sloeg hij verpletterend terug met de ijzingwekkende thriller "Seven". De critici stonden deze keer met hun mond vol tanden en Fincher werd onthaald als het nieuwe filmwonderkind. Fincher voelde zich best in zijn nopjes met zijn nieuwe status en wist met "The Game" (1997) en vooral "Fight Club" (1999) te bevestigen.