Catherine Zeta-Jones

Catherine Zeta Jones werd geboren op 25 september 1969. op haar tiende raakte ze al geïnteresseerd in entertainment en danste en zong ze in een katholiek gezelschap, waarmee ze in haar geboortedorp Swansea, Wales uitgroeide tot de lokale beroemdheid. Met de goedkeuring van haar ouders (vader Dai Jones en moeder Pat Jones) schitterde ze later ook nog op het toneel in de musicals Annie, Bugsy Malone en The Pajama Game en op haar 15e kreeg ze de hoofdrol in de Britse revival van 42nd Street.

Pas in de jaren '90 maakte Zeta-Jones echt naam voor zichzelf in de televisieserie Darling Bids of May. De serie werd een hit, Zeta-Jones werd een van de populairste tv-actrices in Engeland en dat leverde haar verschillende rollen in films op, waaronder in Christopher Columbus: The Discovery (1992), de tv-film Katharina die Große (1995) en in The Phantom (1996). Ook stortte Zeta-Jones zich op de muziek, maar het album dat ze begin jaren '90 uitbracht maakte niet al te veel indruk. Inmiddels had Zeta-Jones in Engeland vanwege haar drukke liefdesleven de bijnaam Catherine Zeta, The Maneater gekregen. Met haar rol in The Mask of Zorro (1998), waarin ze naast Anthony Hopkins en Antonio Banderas speelde, brak ze internationaal door.

Catherine Zeta-Jones bouwde haar populariteit verder uit met sexy rollen in de hitfilm Entrapment (1999), Jan De Bonts flop The Haunting (1999), High Fidelity (2000) en ze had een bijrolletje in Steven Soderberghs Traffic (2000), die mede geproduceerd werd door haar broer David A. Jones, en waarvoor ze een Oscarnominatie kreeg voor Best Supporting Actress. Ze was toen al zwanger van haar eerste kind met Michael Douglas. Op 31 december 1999 verloofden ze zich en inmiddels zijn ze, met de nodige commotie dus, getrouwd. Een tweede kind is al op komst.

En nu gebruikt Zeta-Jones haar zang- en danstalenten dan in Chicago, de musical die met 13 Oscarnominaties de hitfilm van het jaar lijkt te gaan worden. Talent is iets wat Zeta-Jones bezighoudt, zeker in combinatie met haar exotische uiterlijk. Zo leed ze lange tijd onder het feit dat mooie vrouwen harder moeten werken om te laten zien wat ze kunnen en in eerste instantie niet serieus genomen worden. Zeta-Jones: 'Ik zorgde er altijd voor dat ik er zo slordig mogelijk uitzag, want de meeste mensen geloofden niet dat je aantrekkelijk en slim tegelijkertijd kon zijn.'

Later besloot ze gewoon lekker zichzelf te zijn en kwam ze meer voor haar eigen ideeën uit: 'Ik hou van vrouwen die er uit zien als vrouwen. Er is niemand die meer feminist is dan ik, maar dat betekent niet dat je er uit moet zien alsof het je allemaal niets interesseert. Een vrouw kan slim, zeker en esthetisch aantrekkelijk zijn voor anderen en voor jezelf, daarom haatte ik grunge ook zo,' aldus Catherine Zeta-Jones.