Running Man, The

In 2019 heeft reality-tv in combinatie met de sensatiezucht en bloeddorst van de mens een nieuw dieptepunt bereikt: de tv-show ‘The Running Man’. Ter dood veroordeelde gevangenen krijgen in dit programma één laatste kans op vrijheid in een oneerlijke strijd tegen tot de tanden gewapende eenentwintigste eeuwse gladiatoren (die overduidelijk naar Amerikaanse showworstelaars gemodelleerd zijn). Als agent Ben Richards, gespeeld door Schwarzenegger, weigert het vuur te openen op een menigte onschuldige protestanten wordt hij gearresteerd en door wat smerige leugens als crimineel afgeschilderd.

Vervolgens komt de nobele agent als verse prooi in de dodelijke tv-show terecht. Hier moet hij het opnemen tegen de dodelijke ‘jagers’, zoals zij genoemd worden. De bijnamen van deze gladiatoren en de manier waarop Arnie ze afmaakt vormen elke keer perfecte aanleidingen voor de Oostenrijkse eik om gortdroge woordspelingen te maken: “What a Pain in the Neck” verzucht hij na een tegenstander met prikkeldraad gewurgd te hebben, “He had to split” luidt zijn antwoord wanneer Arnie gevraagd wordt wat er gebeurd is met de man die hij net met een kettingzaag doormidden zaagde.

Deze keiharde sf-film is weliswaar niet zo bekend geworden als Schwarzenegger’s andere sf-films (Terminator, Predator en Total Recall) maar mag toch echt absoluut in één adem met deze klassiekers in het genre worden genoemd. Daarnaast bleek de film zijn tijd ver vooruit met paranoïde toekomstbeelden over reality-tv en beeldmanipulatie. Achteraf bekeken had The Running Man het een aantal maal flink bij het juiste eind met alle toekomstvoorspellingen die dit naargeestige verhaal van Stephen King bevat; een hoop zaken die hier als science fiction worden neergezet worden inmiddels als gewoon beschouwd. Verplichte kost voor alle actiefans en tegelijk al dan niet onbedoeld voer voor sociologen en communicatiewetenschappers.