K-19: The Widowmaker

Mikhail Polenin (gespeeld door Liam Neeson) is onderzeebootkapitein in de sovjetmarine, en wordt zeer gerespecteerd vanwege z'n enorme ervaring. Hij is geliefd en geniet het vertrouwen van zijn mannen. Maar als de sovjetautoriteiten beslissen dat hij de K-19, het paradepaardje van de onderzeevloot, niet snel genoeg klaarmaakt voor haar eerste zeereis, wordt hem het commando ontnomen. In zijn plaats geven de hoge marineofficieren de leiding aan kapitein Alexei Vostrikov (een rol van Harrison Ford), een missie-gerichte officier met een ijzeren wil, die de K-19 precies op schema op 18 juni 1961 om 16.00 uur laat vertrekken. Vanwege Polenins praktische kennis van de onderzeeër blijft hij aan boord als tweede man, maar de twee raken herhaaldelijk in conflict. Toch hebben ze één ding gemeen: ze zijn toegewijd aan de marine en aan het land dat ze dienen.

Eenmaal onderweg stelt Vostrikov de K-19 en de bemanning tot het uiterste op de proef door de ene oefening na de andere uit te voeren en door naar maximale diepte te duiken. Daarna waagt Vostrikov zich zelfs nog dieper, waarbij op bijna driehonderd meter onder de zeespiegel het fatale punt praktisch wordt bereikt . Ten slotte komen de zowel mentaal als emotioneel en fysiek belastende proefnemingen op zee ten einde met de succesvolle lancering van een testraket. Dan komt er een beslissend bevel uit Moskou: de K-19 dient in westelijke richting te koersen en langs NAVO-basissen te glippen om op slechts vierhonderd kilometer van de Amerikaanse kust, tussen Washington en New York, haar patrouillepost in te nemen. De loyale kapitein Vostrikov, die niet weet dat de onderzeeër ernstig beschadigd is, gehoorzaamt het vaderland en begint met de K-19 en haar bemanning aan wat weleens hun laatste reis zou kunnen zijn. Want op 4 juli 1961, als de patrouillemissie nog maar nauwelijks onderweg is, doet zich een ramp van enorme omvang voor: het koelsysteem van de reactor in de atoomonderzeeër begint te lekken en de reactorkern raakt langzaam maar zeker oververhit. Als de reactor de duizend graden bereikt, zou hij kunnen smelten, met rampzalige gevolgen. De afgescheiden, afgesloten ruimte waarin de reactor staat, is extreem radioactief. Als die ruimte zou worden geopend, zouden grote hoeveelheden straling de rest van het schip besmetten. Maar het moet gebeuren, want als de reactor barst, ontploffen de raketkoppen. En een nucleaire explosie in de buurt van een NAVO-basis zou het begin kunnen zijn van de Derde Wereldoorlog.