Edmond

Edmond laat zich het best beschrijven als het duistere broertje van Falling Down, wat ook al bepaald geen vrolijke film was. Regisseur Stuart Gordon mag dan de keiharde splatterhorror hebben gelaten voor wat het is, maar verwacht van deze man nog steeds geen lichtzinnige kost.

Edmond heeft de pest in zijn baan en zijn huwelijk en eigenlijk in zijn leven in het algemeen. Vrijdag op weg naar huis besluit hij iets anders te doen: hij gaat bij een tarotlezeres langs, die hem verteld dat hij niet op zijn plek is in zijn leven: ja, zover was Edmond zelf ook al. Deze waarzegster geeft hem echter wel het duwtje wat hij volgens zichzelf nodig had: diezelfde avond verbreekt hij zijn huwelijk en gaat hij rondzwerven op de straten van New York. Vanaf dit moment sleurt hij zichzelf mee in een verderfelijke en gewelddadige neerwaartse spiraal van geweld die hem dieper en dieper de zelfkant van de samenleving insleurt.

Voor wie vindt dat het confronterende scenario nogal als een hartkreet geschreven is, dat klopt: Scenarist David Mamet, toch al bekend om zijn harde mannenverhalen boordevol schuttingtaal, schreef het verhaal vlak nadat hij zelf zijn huwelijk had verbroken.

Edmond wordt niet alleen vergeleken met Falling Down, maar ook met Fight Club en zelfs Taxi Driver. Het moge duidelijk zijn: Edmond is boos, heel erg boos. Niet geschikt voor tere zielen.