Chapter 27

Wat ging er om in het hoofd van Mark David Chapman, de man die op 8 december 1980 John Lennon dood schoot? Dat is de centrale vraag van deze film. Gebaseerd op interviews met Chapman zelf en een hoop welingelichte invulling van de makers zien we Jared Leto in de rol van de man die een van de grootste muziekidolen uit de geschiedenis neer zal schieten.

Chapman raakt geobsedeerd door zijn bijbel, ‘The Catcher in the Rye’, en probeert zoveel mogelijk de hoofdpersoon uit het boek na te bootsen. Hij doet diens manier van praten na, gaat naar de hoeren, en wordt werkelijk paranoïde. Ondertussen loopt hij Lennon achterna dat het een aard heeft, een soort stalker avant la lettre. Op het hoogtepunt (dieptepunt?) van zijn mentale aftakeling probeert Chapman werkelijk het boek van Salinger binnen te dringen.

En dan neemt de film een geheel andere wending: net als de tekst van Salinger wordt Chapman’s beleving er eentje van een eindeloze stroom ongestructureerde beelden en gedachten, waar voor een normaal mens moeilijk een touw aan vast te knopen is. Hierdoor werpt de vraag zich op of we de diep krochten van iemands geest ooit écht kunnen begrijpen. Dit houdt de slotscènes van de film echter wel volledig neutraal en vrij van enige sensatie, wat de film des te meer integer en zuiver houdt.

Laat je overigens niet al teveel beïnvloeden dat een gansje als Lindsay Lohan ook meedoet: ze heeft maar een klein rolletje, en haar aanwezigheid doet weinig af aan het feit dat Jared Leto zich van een heel goede kant laat zien.